غذای روح - درخت زیبای من

از بی نظیرترین کتابهایی که خوندم ، عجیب به دلم نشست ، انقدر که دلم میخواد دوباره بخونمش...............

این کتاب نوشته ی نویسنده ی برزیلی ، ژوزه مائورو ده واسکونسلوس ، هست که گویا سالها بعد سرگذشت قهرمان این کتاب رو ( زه زه ) را در دو کتاب دیگر ، خورشید را بیدار کنیم و روزینیا قایق من دنبال میکند . خورشید رو بیدار کنیم گویا تو بازار هست ، باید به سرعت تهیه اش کنم .......

داستان کتاب ، زندگی بچه ای به نام زه زه هست ، زه زه ، بچه کوچک و سرگرم کننده ای است که شیطان به جلدش رفته است ، خیلی رویایی و خیال پرداز است ( با درخت پرتقالش حرف می زند ، درخت برایش اسبی اصیل است ، از مرغ سیاه نیز چون پلنگی یاد میکند ) و در عین حال می تواند بدترین بازی ها را - که در ضمن خودش خلق کرده - سر دیگران در آورد .

دیگر به راستی می دانستم که درد یعنی چه ، درد به معنای کتک خوردن تا حد بی هوش شدن نبود . بریدن پا بر اثر یک تکه شیشه و بخیه زدن در داروخانه نبود . درد یعنی چیزی که دل آدم را در هم می شکند و انسان ناگزیر است با آن بمیرد ، بدون آن که بتواند رازش را با کسی در میان بگذارد ، دردی که انسان را بدون نیروی دست و پاها و سر باقی می گذارد و انسان حتی قدرت آن را ندارد که سرش را روی بالش حرکت دهد .