سکوت

اینروزها به شدت بی حوصله ام ، دلم میخواد در پیله ی سکوت فرو برم ، اصصصصصلا هیچ صدا و حرفی نباشه ، از حرفا ، حدیثها ، قضاوتها ، از همه چیز این دنیا خسته ام و بی حوصله

تنها راهش همینه که برم در سکوت مطلق .....

چندین روزه که این حالم و میخوام بنویسم اما قلم هیچوقت با من همراه نبوده که حسم رو بیان کنم ، تا اینکه امروز صبح یه متنی از هومن شریفی دیدم که بهترین بیان برای حال اینروزهای منه :

چقدر خسته ام

از دنیایی که باید به دندان بگیرمش

چقدر بی تفاوت شده ام

برای حساب شدن در ذهن آدم ها

از نسبت دادن خودم به صفت های متروکه

سرم را بالا می آورم

ذهنم را از قضاوت ها پس می گیرم