درد دل

نمیدونم چقدر وقت لازمه که یاد بگیریم بدون اینکه به حرف مردم اهمیتی بدیم ، زندگی کنیم و کار خودمون رو انجام بدیم ، خیلی کار سختیه ، اما با تمرین مداوم حتما انجام پذیره . تمام سعی ام اینه که به دخترم این رو یاد بدم که برای خودش زندگی کنه ، این مطلب رو هم اینجا درج کردم که بخونه و یادش نره که بدون اینکه به حرف مردم اهمیتی بده، به راه خودش ادامه بده و بره و بره ............ این داستان ملانصرالدین واقعا کل مطلب رو بیان میکنه : روزی ملا با پسرش به دهی رفتند . ملا پسر را سوار خر کرد

نمیدونم شما هم مثل من از انقلاب و مغازه هاش خاطره دارین یا نه ؟ از روی پل عابر پیاده عکسبرداری کردم منکه پر از خاطره ام ، پر از خاطرات روزهای دانشجوئی ، پر از عطر و بوی کتابهایی که توش انگار غرق میشدم ، پر از یاد قدم زدنهای بی وقفه تو مغازه های بازارچه کتاب ، زیر زمینهای پر از مدل نقاشی و بوی خوش کاغذ نو ......... خلاصه ، یه روز از صبح رفتم انقلاب ، غرق در گذشته ، تو تمام مکانهای پر از خاطره گشتم . وردیه بازارچه کتاب چند تائی هم عکس گرفتم ، نمیدونم این حس رو دارین یا نه ؟ اما

سلام دوستان عزیز و همراهان همیشگی من ، از اینکه همیشه در کنار من هستین به خودم میبالم، خواستم ازتون برای مدت 3 هفته خداحافظی کنم ، سفری در پیش دارم ، بعد از این مدت برمیگردم ، سعی هم میکنم با دست پر بیام و براتون کلی عکس بیارم . دلم براتون تنگ میشه ، روزهای خوبی رو برای همه آرزو دارم . به امید دیدار :)

سلام دوستان ، این پست بسیار مفید نازنین عزیز رو بخونین و شاید بتونیم از بعضی از اشتباهات در مورد روند درمان سرطان جلوگیری کنیم . از موقعی که خودم خوندم ، غمی مهلک تو دلم افتاده ، خداوند به همشون صبر بده ........... فقط میتونم براشون دعا کنم ، برای نازنین و تمام کسانی که به نوعی با این درد مهلک دست و پنجه نرم میکنن ............ اشتباهات مرگبار این لینک رو حتما مطالعه کنین .

سلام دوستان نازنینم ، امیدوارم که خوب باشین . متاسفانه دو روزی هست که پیج سفره ایرانی در فیس بوک هک شده و فعالیتهای ما اونجا متوقف شده ، در تلاش هستیم که دوباره به خونه ی اصلیمون برگردیم . فکر نمیکنم این چند روزه بتونم کاری آپ کنم ، برمیگردم ، با دست پر هم برمیگردم :)

مدتیه صنم زیبای من ، از مدرسه که میاد خیلی سرحال نیست و همش میگه : کسی من رو دوست نداره و هیچکس دوست من نمیشه .... خیلی زیاد غصه اش رو میخورم ، به این دلیل که اخلاق صنم با من مو نمیزنه و همه ی حس و حساس بودنش مثل خودمه ، وقتی که ناراحت میشه میره یه گوشه میشینه به غصه خوردنش.... خوب منم که از این اخلاقم خیری ندیدم ، جز اینکه هی شکستم و شکستم .... هر روز باهاش حرف میزنم ، هر روز بهش اعتماد به نفس میدم ، یه روز خوب میشه ، دوباره روز از نو روزی از نو ... دیشب موقعی که داشت میخواب

اینروزها به شدت بی حوصله ام ، دلم میخواد در پیله ی سکوت فرو برم ، اصصصصصلا هیچ صدا و حرفی نباشه ، از حرفا ، حدیثها ، قضاوتها ، از همه چیز این دنیا خسته ام و بی حوصله تنها راهش همینه که برم در سکوت مطلق ..... چندین روزه که این حالم و میخوام بنویسم اما قلم هیچوقت با من همراه نبوده که حسم رو بیان کنم ، تا اینکه امروز صبح یه متنی از هومن شریفی دیدم که بهترین بیان برای حال اینروزهای منه : چقدر خسته ام از دنیایی که باید به دندان بگیرمش چقدر بی تفاوت شده ام برای حساب شدن در ذهن آدم

چند روز پیش دلتون نخواد یه مهمونی زنونه داشتم ، جای همه ی دوستان گلم خالی :) می دونین که توی این مدل مهمونیها همه با هم حرف میزنن ، توی اون شلوغی من دقت کردم ، یک نفر و شاید فقط دو نفر گوش شنوا داشتن ، همه داشتن با هم حرف میزدن که حرفشون شنیده بشه، بخاطر همین هم صدا بالاتر میرفت و اگر هم گوش میکردن ، به حرف طرف گوش نمیکردن که هیچ، داشتن فکر میکردن که در جواب چی بگن ، نه اینکه بگم این مورد تو زنها هست نه ، اصلا منظورم این نیست، اما توی این جو من به این مسئله دقت کردم و در جمعه

بعد از سالها دوستی رو پیدا کردم ، دوستی که روزی برق چشماش و روحیه ی خوبش همیشه برای من خوشایند بود و پر از امید . فیس بوک هم برای خودش حکایتی داره ، با اون کسانی رو پیدا میکنی که تو ذهنت حک شدن اما دسترسی بهشون نداری ، بله این دوست خوب رو پیدا کردم و وقتی عکسهاش رو دیدم ، پرت شدم به روزگار نه چندان دور که ساعتها و لحظه های خیلی خوشی رو با هم داشتیم .... اما زندگی باهاش نساخته و توی این سالهایی که ازش خبر نداشتم ، درگیر بیماری همسرش بوده که به قول خودش روزهای وحشتناکی رو از سر

سلام دوستان گلم ، من به مدت دو هفته نیستم ، خواستم خودم بگم یه موقع دلتون برام تنگ نشه :)))))))) امیدوارم در این مدت حسابی از دستورات استفاده کنین و سفره هاتون رنگین باشه ... به زودی میام و با دست پر ، البته امیدوارم :) به امید دیدار

دلتنگی برای من معنی های مختلفی داره ، گاهی از یه حرف چنان دلتنگ میشم که انگار قلبم از سینه میخواد بزنه بیرون .... گاهی از غم دیگرون دلتنگ میشم خصوصا وقتی که هیچچچ کاری از دستم بر نمیاد و گاهی اوقات هم از دوری و جدا شدن از عزیزانم .... احساس میکنم از این جدائیها فرسوده میشم ، انگار هر بار تکه ای از وجودم کم میشه ، اما چه میشه کرد ؟؟ قشر بزرگی از جامعه ی ایرانی توی دنیا پخش و پلا شدن و گریزی هم نیست . الان دارم کتاب ( کارت پستال ) از روح انگیز شریفیان رو میخونم ، مفهوم قسمتی از

این دخملی من ، خیلی دوست داره آشپزی کنه ، بعضی صبحها که داره میره مدرسه ، بهم میگه: میخوای برای ناهار بهت ایده بدم ، منم میگم چرا نمیخوام ، بعد هم شروع میکنه به تعریف که اول پیاز بریز ، بعد گوجه ها ریز ریز کن و ...... خلاصه عالمی داره برای خودش ، خصوصا اینکه کانال فودنتورک رو هم که می بینه من باید آشپزخونه رو در اختیارش بذارم :))))))))))) هفته ی پیش از اون شبها شد که احساس کرد آشپز شده ، با باباش رفتن آشپزخونه و من رو هم راه ندادن ، گفت: من موادش رو میگم باباشی درست کنه.... (

مدتها بود که دلم میخواست یه قسمتی تو وبلاگم بذارم ، که حرفام رو بنویسم ، البته نمیشه که همه ی حرفا رو زد :)))) اما خوب یه قسمتهایی که میشه رو اینجا بنویسم ، دیگه امروز صبح با خودم گفتم شروع کنم ، شاید اینطوری سبک تر بشم ..... چند روزی هست که دارم به قضاوت آدمها رو همدیگه فکر میکنم ، به اینکه همه در وهله اول طرفشون رو می برن زیر سوال که اگر من بودم ، فلان کار رو نمیکردم و بجاش اینطور عمل میکردم ، هیچوقت نمیشه درست خودت رو جای طرف مقابلت بذاری ، هیچوقت . بخاطر همین میخوام در مو